De burgemeester van Utrecht wil iets doen aan de overlast van “straatmuzikanten”. Met name de horde muzikale bedelaars uit het oosten van de Europese Unie die in de ogen van velen de stad onveilig maken, of in ieder geval lawaaiig. Dus heeft hij beleidsregels uitgevaardigd. Over smaak valt niet te twisten. Wat de een prachtige muziek vindt, is voor de ander niet om aan te horen. Zo werkt dat nu eenmaal. Het verschil tussen bedelen, (terwijl intussen een muziekinstrument verkracht wordt) en op de bonnefooi kundig muziek maken in de hoop daar een spontane vergoeding van het publiek voor te krijgen, dat is voor heel veel mensen al een stuk duidelijker. De vraag is: “Hoe behoud je de levendigheid die goede straatmuzikanten aan onze stad van kennis en cultuur toevoegen, en hoe beperk je tegelijkertijd de overlast door professionele bedelaars met een muziekinstrument.” Als de nieuwe beleidsregel van onze burgemeester voor de regulering van straatmuzikanten wordt ingevoerd zoals hij is voorgesteld, dan betekent dat de gelegaliseerde professionalisering van het bedelen met een instrument en de dood in de pot voor een levendige binnenstad.
Geen ruimte meer voor spontane invallen van conservatoriumstudenten die op vrijdagavond in de kroeg bedenken dat het wel leuk zou zijn om op zaterdagmiddag een strijkconcert op de Mariaplaats te geven. Geen ruimte meer voor die schitterende Ierse folksinger die, op weg naar zijn vakantieadres in Kroatie, Utrecht aandoet en op een zomerse middag, zijn behoefte aan Guinness bij elkaar speelt en daarna weer op de trein stapt. De invoering van een ontheffing voor 3 maanden betekent dat de bedelaar met een instrument voor drie maanden verzekerd is van inkomen en dat de stad dus voor drie maanden opgezadeld wordt met gelegaliseerde en op voorhand gegarandeerde overlast en eentonigheid. Uit de begeleidende brief van de burgemeester blijkt dat zo’n ontheffing de mogelijkheid geeft tot het genereren van een inkomen van pakweg 5000 – 7000 euro per 3 maanden. Met andere woorden, dat zal een buitengewoon gewild stukje papier worden. Vergelijkbaar met de taxivergunningen. Invoering op deze wijze zal zonder enige twijfel leiden tot allerlei interessante pogingen van criminelen om het te bemachtigen. Ik heb nu al medelijden met de stadstoezichthouders die hiermee in de handhaving aan de gang moeten. Die treffen het overigens toch al niet met deze regeling. Heftige discussies over de verplichte afstanden t.o.v. elkaar, of de tijdsduur die de muzikant ergens gestaan heeft liggen in het verschiet.
Voor Stadspartij Leefbaar Utrecht is dit hele verhaal een schoolvoorbeeld van slecht handhaafbare regelgeving die haar doel voorbij schiet. Maar tegelijkertijd is het probleem wel reëel. Het nieuwe college wil volgens haar eigen programma de kwaliteiten van de Utrechters gebruiken om de problemen in de stad aan te pakken. Stadspartij Leefbaar Utrecht wil de ideeën van de Utrechters graag voor het stadsbestuur verzamelen dus mail uw oplossing voor dit specifieke probleem voor 1 juni naar leefbaarutrecht@utrecht.nl. Dan zullen wij uw oplossingen graag doorgeven aan de verantwoordelijke regelgevers.
Recente reacties: