Archief:

Categorieën

dieptepunt…

Soms zijn er van die weken dat je van de ene verbazing in de andere valt. En dat er dingen gebeuren die op je lachspieren zouden werken als de context niet zo triest zou zijn. Het hele gedoe rond die familie uit Leidsche Rijn waarvan we eerst de naam niet mochten noemen omdat ons, als raadsleden, geheimhouding was opgelegd, heeft op beschamende wijze blootgelegd hoe de gemeente in sommige gevallen functioneert, of liever gezegd niet functioneert.

Laat ik voorop stellen dat het opvangen van een groep mensen, die een lange historie van problemen en ellende met zich meedragen, geen eenvoudige klus is. Dat is werk voor professionals. Hulpverleners met een gewillig oor, veel inlevend vermogen maar ook met een harde hand en bovendien op de wezenlijke momenten compromisloos. De gemeente meende dat, met een beetje hulp van het Leger des Heils, wel zelf te kunnen regelen. Dat men op humane gronden geprobeerd heeft, de familie Nicolich een “laatste kans” te bieden valt te waarderen. Maar dan moet je het wel goed organiseren.

Donderdag 16 februari j.l. hebben we in de raad kunnen vaststellen dat het aan die goede organisatie vanaf dag één heeft ontbroken. Dat is een trieste constatering die uiteindelijk alleen maar verliezers heeft opgeleverd. Op zich was dat ook de kern van het debat. De reden dat er zoveel commotie om is ontstaan, is echter een hele andere. Gedurende de hele periode dat dit gespeeld heeft, heeft het college de raad, en daarmee de Utrechters, voortdurend op het verkeerde been gezet. Meerdere malen zijn er vragen gesteld door raadsleden, meestal naar aanleiding van berichten over incidenten met deze familie in de media. En elke keer heeft het college het gepresteerd om onware, dan wel misleidende informatie te verstrekken.

Ik heb het op deze plaats al eens gehad over het belang van het vertrouwen dat je in elkaar moet kunnen hebben als je samen de stad bestuurt. Dat vertrouwen wordt ondermijnd door foute antwoorden te geven op vragen, maar het verdwijnt volledig als je het gevoel krijgt dat je botweg wordt belazerd door de mensen waarmee je moet samenwerken. Zodra een college zich gaat verschuilen achter doorzichtige, op zich lachwekkende, woordspelletjes en de burgemeester zelfs glashard ontkent wat hij gezegd heeft, terwijl het zwart op blauw (geheim) in een, mede door hemzelf, goedgekeurd verslag staat, dan beleef je een dieptepunt in je raadscarriere. Een dieptepunt dat ik graag had willen missen.

Deze column verscheen in weekkrant Ons Utrecht

Reactiemogelijkheid gesloten